บทที่ 10

"เปล่าครับ ยังไม่หมด" ผมตอบ พยายามคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ผมทำไม่ทัน แต่พรุ่งนี้จะเสร็จเรียบร้อยแน่นอนครับ"

"อืม" เขาครางรับในลำคอ เอื้อมมือไปหยิบเอกสารแผ่นบนสุดมาเปิดดู ใบหน้าของเขาเรียบเฉยขณะที่กวาดสายตาอ่านคร่าวๆ

พออ่านจบ เขาก็วางมันลงข้างๆ แล้วหยิบอีกแฟ้มขึ้นมา

ผมเก่ง ผมรู้ตัวดีว่าผมเก่ง สามปีแล้วตั้งแต่ผมเริ่มทำงานในวงการนี้ ผมไม่ได้ทำงานหนักแทบตายตลอดหลายปีที่ผ่านมาไปเสียเปล่าหรอกนะ

เขาวางเอกสารฉบับที่สองลง ส่งเสียงฮึดฮัดเบาๆ แล้วก้มมองนาฬิกาข้อมือ "ดึกแล้วนะ"

ก็รู้อยู่โว้ย ไอ้ทึ่มเอ๊ย คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง? ผมอยากจะสวนกลับไปแบบนั้น แต่ก็ต้องกัดลิ้นกลืนคำพูดลงคอไป

เขาลุกขึ้นยืน หยิบเสื้อแจ็กเก็ตจากไม้แขวนมาสวม รวบแฟ้มเอกสารสองสามแฟ้มยัดใส่กระเป๋าเอกสาร

"ถือไปสิ" เขาบอก เดินอ้อมโต๊ะแล้วตรงดิ่งออกจากห้องทำงานไป

ผมแอบเบ้ปากใส่แผ่นหลังเขา หยิบกระเป๋าเอกสารของเขาแล้วเดินตามไป พอถึงห้องทำงานของตัวเอง ผมก็รีบคว้าข้าวของยัดใส่กระเป๋าสะพาย เหวี่ยงขึ้นบ่าแล้วรีบตามเขาไปติดๆ

ผมไม่กล้าแม้แต่จะคิดเข้าไปใช้ "ลิฟต์ส่วนตัว" ของเขาอย่างที่แคสซี่เรียกหรอกนะ จะได้ไม่ต้องโดนไล่ตะเพิดออกมาอีก แค่รอบแรกเมื่อเช้านี้ก็เกินพอแล้ว

ผมเลยใช้ลิฟต์ส่วนรวมแทน

การขับรถกลับไปยังคฤหาสน์ของเขานั้นเงียบเชียบและน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แต่เหมือนโชคชะตาจะเป็นใจ ระหว่างทางผมไม่เจอรถติดเลยสักนิด นั่นเลยทำให้ผมเหยียบคันเร่งได้เร็วขึ้นอีกหน่อย

นี่เพิ่งจะวันแรกแท้ๆ แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนทำงานให้เขามาเป็นชาติแล้ว

พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าผมดีใจแค่ไหนตอนที่ในที่สุดก็จอดรถสนิทที่หน้าคฤหาสน์แบล็กวูดซึ่งตั้งตระหง่านอาบแสงจันทร์ ผมรีบลงจากรถแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูให้เขา

แต่ผิดคาด เขาเปิดประตูลงมาเอง นั่นทำให้ผมเผลอส่งสายตางุนงงไปให้ ก็ไหนเขาบอกว่าการเปิดประตูรถให้เขาเป็นหน้าที่ของผมไงล่ะ? หรือว่าไม่ใช่? หรือเขาลืมไปแล้ว?

ผมยื่นมือออกไปเพื่อส่งกุญแจรถคืนให้เขา

"เก็บไว้" เขาบอก น้ำเสียงราบเรียบและเย็นชาโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองผม "ตั้งแต่นี้ไป รถเบนซ์คันนี้อยู่ในความรับผิดชอบของคุณคนเดียว จำไว้ด้วยว่าอย่าทำเหมือนมันเป็นรถของคุณเอง แต่จงดูแลมันในฐานะทรัพย์สินของบริษัทอย่างระมัดระวังที่สุด เข้าใจไหม?"

ให้ตายเถอะ เขารู้วิธีทำให้ผมรู้สึกต้อยต่ำได้เก่งจริงๆ และผมก็โคตรเกลียดเขาเลย

"เข้าใจครับ" ผมตอบเบาๆ

เขาเลิกคิ้ว "เข้าใจ...?"

ผมขบกรามแน่น จ้องหน้าเขา เขาส่งสายตาน่ากลัวแบบที่มักจะทำให้ผมประหม่ากลับมา สาบานต่อพระเจ้าเลยว่าผมเกลียดไอ้หมอนี่ไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ

"เข้าใจครับ บอส"

"ดี"

ไอ้เวรขี้เก๊กเอ๊ย แกก็ไม่ได้แก่กว่าฉันสักเท่าไหร่หรอกน่า

เขารับกระเป๋าเอกสารไปจากผม หันหลังเดินตรงไปยังคฤหาสน์สูงตระหง่าน ผมยืนมองแผ่นหลังกว้างของเขาที่ก้าวเดินอย่างสบายๆ และเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ก่อนที่เขาจะหายลับเข้าไปในตัวคฤหาสน์

ผมต้องการเหล้าสักแก้วจนแทบบ้า ผมสอดตัวเข้าไปหลังพวงมาลัยแล้วเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปที่บาร์ของโทนี่อย่างรวดเร็ว

ผมจำไม่ได้ว่าขับรถมานานแค่ไหน และเอาจริงๆ ผมก็ไม่ได้ใส่ใจด้วยซ้ำ แต่ผมจำได้ว่าตลอดทางที่ขับมา ในหัวผมมีแต่เรื่องของคนๆ เดียวเต็มไปหมด

เชน. ไอ้บ้า. แบล็กวูด!

ไอ้ปีศาจนั่น

และผมก็อยากจะสลัดเขาออกไปจากหัวให้ได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม

ผมจอดรถที่ลานจอดเมื่อมาถึงบาร์ของโทนี่ แล้วรีบจ้ำอ้าวเข้าไปข้างใน

ภายในบาร์อัดแน่นไปด้วยผู้คนที่เบียดเสียดกันเหมือนเคย เสียงเบสหนักๆ ดังกระหึ่มเป็นฉากหลัง อากาศอับทึบและอบอวลไปด้วยกลิ่นเบียร์ เหงื่อ และน้ำหอมโคโลญจน์

ผู้คนหัวเราะและพูดคุยแข่งกับจังหวะดนตรีที่ดังกึกก้อง สร้างมวลผสมผสานระหว่างเสียงอึกทึกและพลังงานอันพลุ่งพล่าน ทุกที่นั่งถูกจับจองจนหมด และฟลอร์เต้นรำก็เต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังขยับตัว เบียดเสียดชนกัน และวาดลวดลายไปตามเสียงเพลง

นี่แหละคือสิ่งที่ผมต้องการในตอนนี้ ปาร์ตี้และดื่มให้เมา

ผมเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ ซึ่งโทนี่ แฟนเก่าของผม กำลังชงเหล้าอยู่ข้างๆ พนักงานของเขา

ใบหน้าของเขาสว่างวาบขึ้นเมื่อเห็นผม

"ไง" เขายิ้ม โน้มตัวข้ามเคาน์เตอร์มาหา เอามือเท้าคาง "ปกติวันทำงานนายไม่ค่อยโผล่มานี่นา"

"รินเหล้าให้หน่อย" ผมบอก เมินคำถามของเขา "เอาแบบที่ฉันชอบนะ"

เขาส่งสายตาไม่แน่ใจมาให้แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาหยิบแก้วช็อตสะอาดๆ มาแล้วรินสก็อตช์ให้ผมแทน

ผมคว้าแก้วมาจากเขาแล้วกระดกรวดเดียวหมดแก้ว ฤทธิ์แอลกอฮอล์พุ่งปรี๊ด บาดคอจนแสบร้อน ผมพ่นลมหายใจออกมา

"โอเค ท่าทางจะมีเรื่องกวนใจนายนะ" เขาพูด "ไปโดนอะไรกัดมาล่ะ?"

ผมยื่นแก้วให้เขา "ขออีกแก้ว"

"ไม่อ่ะ" เขาส่ายหน้า "จนกว่านายจะบอกมาก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น"

ผมรู้จักโทนี่ดี เขาไม่มีทางรินเหล้าให้ผมอีกแก้วแน่ถ้าผมไม่ยอมเล่าว่าเกิดอะไรขึ้น

"เออๆ ก็ได้ นายจำผู้ชายโคตรฮอตที่มาที่นี่เมื่อสองอาทิตย์ก่อนได้ปะ?" ผมถาม

เขาขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างใช้ความคิด

"คนไหนล่ะ?" เขาถาม ก่อนจะหัวเราะเบาๆ "โทษทีนะ ผู้ชายฮอตๆ เดินเข้าบาร์นี้แทบจะทุกวินาทีนั่นแหละ ลองมองไปรอบๆ สิ"

ผมกวาดสายตามองไปรอบบาร์ แล้วยักไหล่ ก็จริงของมัน

"ตอนเขาเดินเข้ามาคือสะดุดตามากเลยนะ เขาใส่เสื้อกั๊กสีเข้มๆ รัดรูปหน่อยๆ อ่ะ" ผมบอกอย่างร้อนรน พยายามรื้อฟื้นความทรงจำของเขา

สีหน้าของเขาดูครุ่นคิดหนักขึ้นไปอีกขณะพยายามนึกให้ออก

"อ้อ? อ้อ!" เขาหัวเราะเบาๆ "ผู้ชายคนนั้นนั่นเอง เออ ฉันจำเขาได้ละ จำได้ว่าฉันยังพูดอยู่เลยว่าจะยอมเป็นรับให้เขาสักครั้งอะไรทำนองนั้น"

ผมดีดนิ้วดังเป๊าะ "คนนั้นแหละ! แล้วฉันก็เคยบอกนายใช่ไหมว่าฉันไปวันไนต์สแตนด์กับเขามา? แล้วทายสิว่าไง? เขาเป็นลูกชายของอดัม แบล็กวูด! อดัม แบล็กวูด มหาเศรษฐีพันล้านคนนั้นน่ะ แล้วทายอีกทีสิ? เขาเป็นเจ้านายใหม่ฉัน เขาเป็นพวกหลบใน เขาหมั้นแล้ว หมั้นกับผู้หญิงด้วย และเขาก็เป็นไอ้เวรตะไลคนนึงเลย"

"เดี๋ยวๆๆ... แป๊บนึงนะ..." โทนี่พูดช้าๆ ใบหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยความสับสน "หมอนั่นเอากับนายเนี่ยนะ?"

ผมชะงัก

ฉิบหายละ

คนที่ผมเล่าเรื่องวันไนต์สแตนด์ให้ฟังไม่ใช่โทนี่สักหน่อย แต่เป็นฟลอร่าต่างหาก